Dames 1 - Kelly Poelwijk
Het zal je maar gebeuren, te horen krijgen dat je voorlopig niet meer kan voetballen. Dit 
overkwam Kelly Poelwijk, speelster van Altior dames 1. Hieronder vertelt ze wat er gebeurde en hoe het nu met haar gaat.
We schijven 18 oktober 2008, we spelen uit tegen Quick Boys in Katwijk, mijn laatste wedstrijd op überhaupt een voetbalveld. De stand werd (dacht ik) 3-2. Een leuke wedstrijd uiteindelijk. Ik werd op een plek gezet waar ik normaal bijna nooit stond, met de reden; misschien scoort Kelly in haar laatste wedstrijd eens. En ja hoor, het was nog raak ook!
Wegens medische redenen moet ik stoppen met voetbal en is het niet meer verantwoord om nog verder te gaan met voetbal. De hoofdreden hiervan zijn mijn knieën. Hierdoor liep ik erg slecht en het werd alsmaar slechter.
In de periode van oktober 2008 – januari 2009 heb ik foto’s laten maken, wat onderzoeken laten doen en ben ik door een MRI-scan gegaan. Hier kwam uit dat ik waarschijnlijk een kapotte meniscus had, maar zeker was dit niet. De volgende keuze; een kijkoperatie of niet? Ik besluit om dit te doen, zo weet ik tenminste zeker of het wel of geen kapotte meniscus is. De kijkoperatie is op 12 februari 2009. Helaas komt er niks uit. Mijn knie is prachtig van binnen volgens de arts.
Wat nu? Na nog behoorlijk wat keren ziekenhuis in en uit besluit ik daar even mee te stoppen en te beginnen met fysiotherapie. Dit werkt redelijk goed en al gauw doe ik zwaardere oefeningen. Onder-tussen mis ik de voetbal behoorlijk en mijn fysiotherapeute vertelde mij dat we misschien wel kunnen beginnen met looptraining. Mijn doel is dan ook: ik wil weer gaan trainen. Al blijft het alleen maar bij het trainen, dat zou al geweldig zijn. Zo start ik de laatste 3 trainingen van het seizoen weer met een kleine looptraining van een half uur.
Dan wordt het zomer, iedereen is klaar met voetballen en denkt er even niet meer aan. Maar ik denk juist aan augustus waarin de training weer begint. Ondertussen stop ik met fysiotherapie omdat ik veel weg ben die zomer. Het gaat goed, nog niet perfect, maar het is al een stuk beter dan oktober 2008 waarin ik amper kon lopen.
Dan nadert augustus; wel of niet trainen? Ik besluit wel te gaan trainen en eigenlijk verlopen alle trainingen prima. Soms stop ik wat eerder omdat het toch niet goed voelt, maar de volgende dag voelt het dan al weer beter. Na 2 maanden trainen begin ik toch te twijfelen: zal ik het toch maar weer wagen op een halve wedstrijd? Na overleg met mijn ouders spreken we het volgende af: ik ga voetballen op basis van pijn. Gaat het niet? Dan gaat het niet. Gaat het wel? Oké prima maar niet te veel willen.
wat voelt dat heerlijk! Een paar weken lang heb ik halve wedstrijden gespeeld
totdat het toch wel handig zou zijn als ik langer kon spelen. Dit proberen we dan
ook. De ene wedstrijd gaat het goed en speel ik 90 min de andere wedstrijd gaat
het minder en speel ik 45 – 70min. Nu hebben we een tijd niet gevoetbald door
het weer, maar ik heb er vertrouwen in dat het goed blijft gaan. Ik ben erg blij
dat ik toch weer ben gaan voetballen, en hoe het in de toekomst gaat zullen we
moeten zien.
Zelf heb ik het nog steeds naar mijn zin in het team. Toch denk ik dat de spirit in
het hele team er weer meer in komt als het zonnetje af en toe weer eens schijnt.
Het is nu wel heel droevig iedere keer. Hopelijk kunnen we dit seizoen nog wat
punten mee pikken want dat verdienen we wel al zeg ik het zelf. We hebben nu soms wat punten verloren terwijl we ze eigenlijk zelf verdiend hadden. Maar ik denk als de zon weer schijnt en de vogels weer fluiten dit helemaal goed moet komen!
Kelly (DA1)
